برزيلي ها يك ورزش قديمي دارند به نام كاپوئرا. تلفيقي است از موسيقي، رقص و حركات رزمي و در اصل متعلق به برده هاي سياه و رنگين پوست در برزيل. در قسمت بعدي سفرنامه ام مفصل در مورد آن گفته ام. اين گروه روزهاي يكشنبه مي آمدند زير آنتن و به ورزش مي پرداختند مردم هم مشغول تماشايشان مي شدند. مي شد گفت يك چيزي توي مايه هاي ورزش باستاني خودمان البته با كلي تفاوت...
يكشنبه بود و روز تعطيل. همراه با دكتر نديم مشغول گشت و گذار در برازيليا بوديم. دكتر نديم ما را برد به يك بازار محلي، به جايي كه ايراني ها به آن مي گفتند آنتن. همه جور صنايع دستي در آن پيدا مي شد. من هم دوربين به دست مشغول گشت زدن بودم. اين مادر و دختر ماكتهاي مقوايي و چوبي مي فروختند و آن لحظه بدون مشتري بودند و مادر داشت با بچه اش بازي مي كرد كه من با دوربين رسيدم...
حاشیه نگاری:
مسعود شجاعی طباطبایی برایم پیغام گذاشته بود:
«با اهدای سلام
بنده برای داوری دو مسابقه بین المللی کاریکاتور پیراسی کابا و بل هوریزونته به برزیل دعوت شده بودم.
در
واقع برای اولین بار بعد از برپایی 39 دوره از مسابقه پیراسی کابا به
عنوان اولین ایرانی افتخار پیدا کردم تا سفیر جمهوری اسلامی ایران باشم.»
برایتان گفتم که عکسهایی از زندگی در برزیل را با اندک جملاتی گذاشته است داخل وبلاگش. هرچند عکس های من به پای ایشان نمی رسد اما من هم برای اینکه فاصله سفرنامه ها زیاد است و البته سفرنامه نویسی سخت، این کار را شروع کردم.
تا یار که را بیند و میلش به که افتد...
شهر ساحلیsantos- صبح جمعه
یکی از صحنه هایی که زیاد در برزیل دیده می شود هنرنمایی پشت چراغ قرمز است. چراغ راهنمایی که قرمز می شود و ماشین ها که می ایستند، می آیند جلو و مشغول هنرنمایی می شوند. یکی از جالبترین هنرنمایی هایی که دیدم عکس بالا است. جالب است این افراد هیچ گاه تقاضای پول نمی کنند و مردم به دلخواه به آنها پولی می دهند. اما خودمانیم چقدر دلچسب است این تلاش چند لحظه ای برای خنداندن و شاد کردن مردم...
مدتها پیش فکر می کنم حدود سال 1380 یک بلاگر حرفه ای بودم فکر کنم حداقل روزی 3 ساعت با وبلاگ ها وقت پر می کردم.گذشت و گذشت و من هر روز درگیرتر شدم تا جایی که دیگر فرصتی برای وب گردی یافت نشد.